Merhaba;

Bir kitap fuarını daha kapattık. 19. İstanbul Sanat Fuarı da (Artist 2009)  beraberinde kapandı. Fuara son gün (8 Kasım Pazar) gidebildim. Son gün de tahmin edilebileceği gibi çok kalabalıktı. Kaç kere Thyke standına uğrayıp dinlenip fuarı gezmeye devam ettim bilmiyorum.

Başka ülkelerde nasıldır bilmiyorum ama ben bizim kitap fuarını seviyorum. Artist fuarıyla beraber yapılıyor olması çok doğru bir uygulama bence. Bu sayede kitap fuarını ziyeret edenler sanat fuarını, sanat fuarına gelenler kitap fuarını geziyor. Bir iyi yanı daha var. Beylikdüzü’ne gitmek için tekrar tekrar o trafik çekilmek zorunda kalınmıyor.

Artist 2009 galerilerin seçme eserlerinden toparlanan büyük bir sergi gibiydi. Bu sene sanat hayatının 50.yılı nedeniyle Muhsin Kut  (Ressamlığa karikatür çizerek başlamış) ve Bedri Rahmi Eyuboğlu Artist fuarının sanatçılarıydı. Eyuboğlu’nun eserleri ile bazı şiirleri yanyana asılmıştı. Bazı şiirleri de aynı zamanda okunmaktaydı ki sanatı tam anlaşılsın.

Sergiye katılan galerilerden biri Evin Sanat Galerisi’ydi. İrfan Okan’ın eserlerini o bölümde gördüm . İlk girişte karşıma bir orman manzarası çıktı. Ormanın içinde bir adam arkası dönük. Kollarını iki yana açmış, başını göğe doğru yükseltmiş ormana doğru bağırıyor sanki. İsyan ediyor. Resmi görünce sevmiştim. Adını okumak için eğildim. Ama çarpıldığım an o andır. Resmin adı “haykırsan seni arafta unutan yalnızlığa”. Edebiyatın görsel sanatlara olan katkısına daha sade bir örnek olabilir mi?

Aynı bu durumu Chillida’nın heykellerini gördüğümde de demiştim. Kara denize doğru burnunu uzatmış, “ben mi sen mi?” diye iddiaya girmiş, rüzgarın da denizden yana olduğu bir burun da bulunan heykeller. Elbetteki heykeller de karadan yana. Demirden yapılmışlar. Denizin rutubetinden paslanmışlar ama hala gücü üzerine basa basa görebiliyorsunuz. Dimdik ayaktalar... Yanlış oldu. Dimdik değilller.  Eğri büğrüler. Kayaların üzerinde 3 tane iç içe geçmiş hafif kartal pençesini, hafif kerpeteni andıran heykeller. Fotoğraflarını görmüş ama asıl adlarını duyunca anlamıştım. Sonra gün geldi yerlerinde gittim, gördüm, dokundum, havasını içime çektim yani yaşadım. “Rüzgar Tarağı” ( Wind Comb, 1977). Fotoğraflarda rüzgarı hissedemiyorsunuz. Ama adını duyunca, okuyunca yaşanır kılınıyor eserler...

Bir de Eugene Smith var. Fotoğraf sanatçısı. Hatta eserler verdiği sanat dalının en ünlü fotoğraflarından birini çekmiş bile diyebiliriz. Fotoğrafı tek başına görsem çok anlam ifade etmeyebilirdi benim için. El ele tutuşmuş iki çocuk, karanlık çalılıktan aydınlık bir bahçeye geçerken görüntülenmiş. Ama fotoğrafın adı “Cennet Bahçesine Yürüyüş”  (The Walk to Paradise Garden, 1946) olunca ne çok şey değişiyor...

Öyle çok “isimsiz” eser var ki... Kaybolup gidiyorlar... Kimi de böyle güçlü isimlerle adını sonsuzluğa yazıyor.

Sanat bütün olmalı. Yansıtmak istediği duyguları yansıtabilmeli. Görerek, duyarak, okuyarak, tam olarak. 

Merhaba;

İki haftada bir artık ben de varım.

Aslında ben buraların yabancısıyım. Elimden geldiği kadar ve/veya elime geldiği gibi okurum. Ama ilk defa köprünün karşı tarafında, “yazan” tarafındayım. Bu yüzden sizinle olabilmek için çok uğraşıp uzun uzun düşüneceğim. Bazen iki hafta ne kadar kısa bir zaman diye de hayıflanacağım. Eminim bana ayrılan yeri de çok seveceğim için iki hafta ne kadar uzunmuş da diyeceğim... Bazen sayfalarca yazıp okunmamasına neden olacağım yada birkaç cümle ile kısa ve öz anlatıp anlaşıldığımı sanacağım. Ama zaman içinde ilerleyeceğim. (Öyle umuyorum... :)

Neyse ki şanslıyım. Konularım sadece ve büyüteç altına yatırılan kitaplar olmayacak. Ben hedefe (kitaplara) açılı duran aynalarda ışığın bir o köşe bir bu köşeye çarpması gibi tali şekilde yaklaşacağım yada aynı sitede yer alan köşemin adı gibi. Gün gelecek beyaz ışığı –kitapları- prizmadan geçirip hayatı gökkuşağı gibi renk renk göreceğiz, gün gelecek hayatın renklerinden ondan bundan az az biraraya getirip tek noktaya kitaplara toplamaya çalışacağım. Yazılarım gün gelecek bazen tek renk beyaza dönemeyecek bulamaç gibi garip bir kahverengi olacak, sürçü lisan edeceğim yani, bazen de gökkuşağını bulacaksınız okuduklarınızda... Yani demem o ki kitaplar dil sanatıysa bunu diğer sanatlarla birleştirmeye çalışacağım.

İki hafta sonra görüşmek dileğiyle...

Okyanusun kabasını alırken boğulmak…

Dün akşam bir dostumla konuşurken hayat içinde kazandığı görevden dert  yandı… Eve dönüş yolunda uzunca bir süre düşündüm.

Ben ki bazı şeyleri bilmekten bile pişmanken şiir yazmaktan ve şairlik denemelerinden pişman mıydım?

Sonra her gözleri bağlı sorgu gibi en başa kadar döndük.