Kitaptan : Toplantı Notları

Günay İzer;
Kitaba ilk başladığımda bir gençlik romanı olduğunu düşündüm. Kitap sahibi olmanın verdiği bir duyguyla acaba çok mu geçlere yönelik bir kitap seçtim dedim. Kitabı okudukça ve eğitimci gözüyle de bakınca çok hoşuma gitti. O yaşlardaki çocukların sıkıntılarını çok güzel yansıtmış. Kitabı çok beğenerek okudum, öğrencilerime de tavsiye edeceğim.
Çok asi ve umursamaz gibi gözüken Holden’in sınav kağıdına öğretmeni onu sınıfta bıraktığı için üzülmesin diye yazdığı nottan onun aslında ne kadar hassas ve anlaşılamamış bir çocuk olduğunu anlıyoruz (s.17). Öğretmenine “Bakın efendim ,siz benim için üzülmeyin, yalnızca bir dönemden geçiyorum. Herkes böyle dönemlerden geçer değil mi? s19 ” diyerek kendisini hiç anlayamamış olan öğretmenini teselli ediyor.
Yazarın olgun insan tanımlaması da beni çok etkileyen üzerini çizdiğim bir tanımlama oldu. “Olgunlaşmamış insanın özelliği, bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir. Olgun insanın özelliği ise bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir” s.178.

Ufuk Pınazoğlu;
Kitapta anlatılanlar, çocukların birbirleriyle arkadaşlıkları bizim toplumumaxuza göre dah yapay geldi bana. Kitap kahramanı Holden’in çok derin düşünen bir çocuk olduğunu gördüm, her düşündüğünü aktarmıyor, az konuşuyor ama çok dolu düşünüyor. Bu hali yıllar evvel izlediğim, Zuhal Olcay- Haluk Bilginer’in oynadığı “ Dolu Düşün Boş Konuş” adlı tiyatro oyununu anımsattı bana.
Kitabın adını ilk duyduğumda tarlalarla çalıştırılan küçük yaştaki çocuklardan bahseden bir konusu olduğunu düşünmüştüm, ama kitabı okudukça isminin bin çocuk şarkısından alındığını öğrendim “rastlarsa birine biri, çavdarlar arasında ” diye nakaratı olan bir şarkıdan.
“Ben ‘yakalarsa birini biri’ sanıyordum dedim. Her neyse,hep büyük bir çavdar tarlasında oyun oynayan çocuklar getiriyorum gözümün önüne. Binlerce çocuk, başka kimse yok ortalıkta- yetişkin hiç kimse yani_ benden başka. Ve çılgın bir uçurumun kenarında durmuşum. Ne yapıyorum, uçuruma yaklaşan herkesi yakalıyorum, nereye gittiklerine hiç bakmadan koşarlarken ben bir yerlerden çıkıyor onları yakalıyorum. Ben çavdar tarlasında çocukları yakalayın bir olmak isterdim. Çılgın bir şey bu biliyorum, ama ben yalnızca böyle biri olmak isterdim” s.16
Holden yetişkinlerin olmadığı bir dünyada özgürce yaşayan çocukları düşlüyor ve onların kurtarıcısı olmayı. Bence kitabın özeti bu ve bu isim kitaba çok yakışmış.

Ece Artun;
Ben de kitabı çok beğendim. Holden’in çok naif ve derin bir çocuk olduğunu düşünüyorum. Aslında sadece huzur arıyor ve asla bulamayacaına inanıyor. S:192’deki müzedeki mezar odasında yalnız kaldığındaki düşünceleri beni etkiledi.
“ ......... sorun da buydu işte. Asla güzel ve huzurlu bir yer bulamıyordunuz, çünkü böyle bir yoktu. Var sanıyordunuz, ama siz oraya varır varmaz, sizin bakmadığınız bir sırada bir gizlice gelip, burnunuzun dibinde,’Seni...’ diye yazıveriyordu. Sarınım öldüğüm zaman bile, beni bir mezara tıktıklarında başıma diktikleri taşın üstündeki “ Holden Caulfield” ile doğduğum ve öldüğüm tarihlerin hemen altında, “Seni...” yazılmış olacaktır. Biliyorum bunu, gerçekten” .^
Tıpkı “Şeker Portakalı” kitabı gibi ilk bakışta çocuk kitabı gibi gözükmesine rağmen aslında yetişkinlere hitap eden, yetişkinlerin dünyasını çocuk gözüyle sorgulayan bir kitaptı.

Arzu Alpaydın;
Bana bu kitap çocukluğumda okuduğum “Çocuk Kalbi” kitabını anımsattı. Olaylara çok naif ve temiz bir bakış açısıyla bakan bir çocuğun gözünden yazılmış. Kitabı okuduktan sonra ‘ galiba çocukları önemsemiyoruz, ama onlar yeri gelince bunu çok güzel yüzümüze vuruyorlar’ diya düşündüm.

Ayla Coşkun;
Bu kitap bana kendi yaşıtlarının üzerinde bir zekaya sahip olan, onların çok üzerinde düşünebilen, sorgulayabilen çocukların aslında ne kadar mutsuz olduğunu, öyle bir çocuk yetiştirmenin ne kadar zor olduğunu tekrar bana hatırlattığı için beni derinden etkiledi.
Entelektüellerle dalga geçiyor, s...142 ‘deki “Bu entelektüel dedikleri herifler, her şey denetimleri altında değilse, entelektüel bir konuşmadan hiç hoşlanmıyorlar. Onlar sustular mı, sizin de susmanızı istiyorlar.” . Dini sorguluyor, mezarlık ziyaretlerini sahte buluyor (s.149 ).
Hiç bir şeyi kendine verildiği gibi almıyor, her şeyi sorgulayıp zekice eleştirilerde bulunuyor. Bu da onu mutsuz ve ayrık bir çocuk yapıyor. Sonunda da bu yükü kaldıramayarak psikiyatrik tedavi görüyor. Tedavi sırasında doktorunun ‘ okul açıldığında kendini derslere verebilecek misin?’ sorusuna verdiği cevap çok çarpıcı. “Yani, bir şeyi yapmadan önce, ne olacağını nereden bilebilirsiniz ki?. Yanıtı belli bunun; bilemezsiniz. Yemin ediyorum, çok salakça bir soru bu”

Firdevs Sükmenyıldız:
Yazar sanki hiç yorum katmadan, 16 yaşındaki çocuk-genç Holden’in başından geçenleri, çok doğal ve abartısız bir şekilde anlatmış. Tüm kurgu boyunca çok güzel betimlemeler var. (s:117) Müzedeki salonun rutubet kokmasını çok güzel anlatıyor. “Yağmur kokusu gibi” diye. (s:118–119) Müze tasviri. Beni en çok etkileyen bölümlerden biri. Gülümseyerek okudum. Sanki anlattığı her şeyi gördüm. Ve özellikle Müzelerde hiç bir şeyin değişmediğini anlatarak “değişen tek şey siz olurdunuz” demesi ve bunu anlatış şekli beni çok etkiledi.

Kitabı okumaya başladıktan bir müddet sonra ilk aklıma gelen Haluk Bilginer ve Zuhal Olcay’ın oyunu “Dolu Düşün Boş Konuş” oldu. Holden çok dolu düşünüyor ve erişkin gibi aktarıyor. (s:87) … böyle, tanıştığıma hiç memnun olmadığım kimselere, durmadan “Tanıştığımıza memnun oldum,” demek beni öldürüyor. Ama, hayatta kalmak istiyorsanız, ille de bu zırvaları söylemek zorundasınız. Yaptığı birçok olayda değişik şeyler düşünüyor. Erişkinlerle veya yaşıtlarıyla, kendi deyimiyle “kafa buluyor ve zırvalıyor” ama, aslında karşı tarafın duymak istediği şeyleri söylüyor. (s:58–59) Trende karşılaştığı Ernie’nin annesi, Bayan Morrow’la sohbeti, gibi.
(Çocuklar küçük yaşlarda yalındır, içlerinden geldiği gibi hareket ederler. Büyüdükçe öğrenirler. Birçok kereler karşı tarafa -bazen kırmamak, bazen utandırmamak, bazen de kendi çıkarları için- duymak istediklerini söylerler). Holden’de sık sık bunu yapıyor.
Ben Holden karakterini sevdim. Henüz 16 yaşında ama çok duyarlı ve insancıl. Özellikle kardeşi Allie’nin ölümünden sonra onun beysbol eldivenini hep yanında taşıması, onun ne kadar duygusal olduğunu gösteriyor. Tüm kurgu boyunca eleştirdiğim ve hoşlanmadığım tek nokta sigara ve alkol. Ama gerçekleri göz önüne alırsak maalesef bu gençler arasında çok yaygın. (s:64–65) Erişkinler arasında olan cinsel fantezilere bakış açısı –hem hoşlanıp hem de iğrenç bulması- beni gülümsetti. Holden kendisinden çok daha küçük olan çocukları birey yerine koyuyor ve onlara saygı gösteriyor. (s:119 ikinci paragraf) Oyun parkındaki çocuklar….(s:199) “Çocuklar altın yüzüğü yakalamak istiyorlarsa, bırakın yakalasınlar, bir şey söylemeyeceksiniz. Düşerlerse düşsünler. Onlara bir şey demeniz bundan daha kötüdür.” Genelde biz erişkinler çoğu zaman bunu yapamıyoruz. Yani çocuklarımızı kaç yaşında olurlarsa olsunlar, sürekli uyarıyoruz. Hata yapmalarına izin vermiyoruz. Hatta daha da kötüsü neden? ve niçin? ini açıklamadan ‘olmaz-hayır’ diyebiliyoruz. Holden ne kadar kötü görünmeye çalışırsa çalışsın, iyi niyetli ve insancıl (s:107) Bavul olayı, (s:108) bağış ve kahvaltı, (s:112) rahibeler ve teyze karşılaştırması, (s:117) paten sıkıştırma ve teşekkür. Devamlı bir şeyler yapmayı düşünüyor ve bunu gerek iç sesiyle gerek konuşma eylemiyle dile getiriyor. Ama ardından hemen nedenler üretip vazgeçiyor. Örneğin: Kız arkadaşı Jane’i aramak gibi. Buda özgüveninin olmadığını gösteriyor.
Ve kitap “Bir şeyi yapmadan önce, ne olacağını nereden bilebilirsiniz ki.” (s:201) diye bitiyor, beni çok çok düşündürerek.

Serhan Atay
Gönülçelen zaten okumak istediğim ve listemde olan bir kitaptı. Beni hem çok etkiledi, hem de çok yaraladı. Biz yetişkinlerin dünyasını sorgulama gereğini duydum. Holden kurallarını yetişkinlerin kurduğu bir dünyaya ayak uydurmak zorunda olmanın sancıları, uyumsuzluk, karşı cinsi tam olarak anlayamama, ne istediğini bilememe, ölen kardeşin acısı, anne ve babayla tam iletişim kuramama gibi ergenlik sorunları olan bir çocuk.
Çok zeki ve duyarlı bir çocuk olmasına rağmen/ belki de bunun için; katı disiplin anlayışı ile yönetilen, yaratıcılığı ve kişisel yetenekleri görmezden gelen eğitim sistemine uyum sağlayamıyor.
Kardeşlerine duyduğu özlem, ölen kardeşinin anıları, kız kardeşine olan sevgisi onun ne kadar duyarlı ve bir o kadar da acılı bir çocuk olduğunu bize gösteriyor. Kız kardeşi de onun peşinden gelmek istediği için evi terk etmekten vazgeçiyor.
Genel olarak duyarlı, zeki ama üretim ilişkilerinin şekillendirdiği bir yetişkinler dünyasına uyum sağlayamamış, ölen kardeşinin acısını derinden hisseden, kız kardeşine büyük bir sevgi besleyen bir çocuk. Gittiği okullardan atılması, evi terk etmek istemesi, kızlarla diğerleri gibi ilişkiler kuramamasının altında hep bu sisteme uyum sağlamama dürtüsü var.
Bunu en çok evi terk edip güneye gidip orada sağır dilsiz taklidi yapmak istemesinden anlıyorum. Kendi gibi birini bulmak onunla evlenmek istiyor. Burada metafor var. Herkesi terk edip, kendini anlamayan bir dünyaya kulaklarını tıkama ve bir şey söylememe. Kendini ancak bu şekilde koruyabileceğini düşünüyor. Hatta çocuklarını da ancak böyle koruyabileceğini şu cümlede s.188’de “Eğer çocuklarımız olursa, onları bir yerlere saklardık. Onlara bir sürü kitap alırdık, okuma- yazmayı biz öğretirdik” derken en azından doğacak çocuklarını bu sistemden kurtarmak istediğini anlıyoruz.

Bir de tüm ebeveynlerin kulağına küpe olması gereken şu sözü var ki biz de bunu tartışmalıyız diye düşünüyorum “ Çocuklar altın yüzüğü yakalamak istiyorlarsa, bırakın yakalasınlar, bir şey söylemeyeceksiniz. Düşerlerse düşsünler. Onlara bir şey demeniz bundan daha kötüdür”
 

Kitaptan : Toplantı Notları

Çok sevdiğim eserlerini her zaman büyük bir zevkle okuduğum Nazlı Eray, Evita’nın sıfır noktasından zirveye varan hayat öyküsünü anlatırken “Hayatı sorguluyor.; -Hayata nasıl bakıyoruz, algılarımız, bakış açımız, duyumsayışlarımız, yaratıcılığımızı nasıl kullandığımız ve kullanmadığımızı gözden geçirmemizi sağlıyor bir bakıma sanki. -Diğer kitaplardaki fantastik kullanımını, bu kitapta biyografik gerçekçiliğe kaydırıyor. -“İyiki varsınız Albay !” cümlesi ile ilahlaşan bir yaşamın anlatışı ile bakmak, görmek, başkasının gözü ile görmek, yeniden yaratmak baskın ögeler oluyor.”Hayat bir ekrandır” diyerek hayatla yüzleşmeye yönlendiriyor.Hayatın ruhla beyin arasında bir sentez olduğunu, bunu nasıl kullanmamız gerektiğine kapılar açıyor, seçimin acı da olabilir, mutlu da olabilirsin ama yaşadığını farkedersin diyor. -Koreli doktorun kök hücre ile Ali beyi yeniden yaratması, yaratıcılığımıza bakmamızı bilirsek yeniden yaratılacağımızı söylüyor ama iki ucunu da açık bırakıyor. Yeni yaşamda mutlu da olursun, eski hayatını özleyebilirsin de diyor. -Geçmişini sorgulayan, yaşamadıklarına esef eden Ali bey, -Geçmişini bilmeyen, yarınını soran Ali bey, -Geçmişi sorgulamak – geçmişe özlem, -Bana göre karakterler Ali beyler ve kör kadın, -Yazar, kör kadın ve Evita’nın yaşamını anlatırken kadın gücünü de ortaya koyuyor, -Retina cafe hayata bir başka göz ile bakmanın en güzel örneği, -Korku, ileri yaşlarda hayatı fark edenler için, -Ruhun bedene baskısı (ağır gelen kanatlar) -İkilemler-Bunalımlar (iki kat arasında sıkışıp kalmak), -Yazar,kitabını yazarken çantası çalınıyor, bulamadığı için tekrar yazıyor,Doktor Ara’nın defteri ise bulunamıyor...

Kitaptan : Toplantı Notları

Bu kitapta önemli olan Oblomov değil Oblomovluk’tur.

Firdevs; ( Thyke 4 )
Oğuz Atay’ın “Tutunamayanlar” kitabında Oblomovluk kavramına çok sık rastladığım için uzun süredir okumak istediğim bir kitaptı. Eski bir filmi seyreder gibi gözümde canlandırarak çok rahat okudum.
• Bence Oblomov’a tembel diyemeyiz, daha çok anti sosyal biri.
• Rusya’da feodal sistemde yaşayan bir asilzadenin ve onun etrafındaki diğer karakterlerin psikolojisini çok iyi yansıtmış.
• Oblomov’un kaderciliği bana Nietsczhe’nin “kaderini sev” sözünü anımsattı.
• Oblomov’un Olga ile aşkı beni etkileyen bölümlerden biriydi, birbirlerini sevdiler ama bu Oblomov’u Oblomovluk’tan kurtarmaya yetmedi.
• Sholtz’un çok maddeci olduğunu düşünüyorum, Oblomov ile dostlukları bana itici geldi. Bana göre rus halkını en iyi Olga temsil ediyor.
• Yazar doğu/ batı, iyi / kötü, feodal sistem / kapitalist sistem karşılaştırmaları yapıyor.

Ayla; ( Thyke 4 )
• Kitapta doğu / batı, feodalite/ kapitalizm, gelişmiş / gelişmemiş ülkeler arasındaki insan yaşamlarının farkını görüyorsunuz. Batı ülkeleri devrimlerini tamamlamış, madenlerini işlemeye başlamış ve sanayileşmiş. Doğu’da (Rusya) ise 1917 devrimi geç kalınmış ve tarım devrimiydi, sanayi devrimi değildi. Bayraklarında da orak ve çekiç vardı, bir makine dişlisi değil.
• Bu durum doğu ve batı halklarının yaşam kültürlerine de yansıyor. Oblomov bir toprak sahibi olarak, hiç bir gelişmeyi takip etmeyerek, topraklarında çalışan kölelerinin ona sunduklarıyla yetiniyor, tarımda dahi olsa hiçbir gelişmeye açık değil ve kendine göre batı sayılabilecek Petersburg’a yerleşmiş. Orada ki yaşama da ayak uyduramamış, yozlaşma, rüşvet vs. gibi şeyler devlet dairesindeki işini de bırakmasına sebep olmuş.
• Oblomov eğitimli fakat, öğrendiklerini yaşamında kullanmıyor, yeniliklere de açık değil.
• Karısında ise huzuru buluyor, onu da olduğu gibi kabul ediyor,hayatı boyunca yaptığı gibi .
• Sholtz ve Olga evliliğini romantik ve gerçek buluyorum, birbirlerini geliştiriyorlar.

Neşe: ( Thyke 4 )
Kitabı henüz bitiremedim ama Oblomovluk denen kavramın her yerde olduğunu düşünüyorum. Rusya’nın o yılları tıpkı Osmanlı’nın son dönemleri gibi.
Etrafımızdaki insanları biraz da bizler Oblomov haline getiriyoruz.

Ufuk; ( Thyke 4 )
Kitabı bitirdiğimde aklıma “ ben oynamıyorum, buyur sen oyna” cümlesi geldi.
• Oblomov’un bu tembelliği, boşvermişliği, kaderciliğinin altında doğu felsefesine göre yetişmiş olması, iklim ve hayatını kazanmak zorunda olmayışı oluduğunu düşünüyorum.
• Gene aynı koşullardan dolayı temiz bir kalbi var ve hırs, dedikodu, rüşvet, yalan vs. gibi şeylerden uzak.
s.209:”Her duydukları şey üzerine fikir yürütürler ama aslında hiçbirşeyle candan ilgilendikleri yoktur. Ha böyle gürültü patırtı etmişler, ha uyumuşlar hepsi bir (kendi uyumasına gönderme yapıyor). Konuştukları şeyler kiralanmış elbiseler gibi, kendi malları değildir. Yapacak işleri olmadığı için güçlerini öteye beriye harcarlar. her şeye sarılan ilgileri, ruhlarının boşluğunu ve sevgi yoksulluklarını kapayan bir örtüdür”


Günay; ( Thyke 4 )
Okunması rahat bir kitaptı, birfilm gibi aktı. Kitabı okurken de tesadüfen gece yarısı CNBC-E ‘de filmini izledim. Kitabı duygusal, psikolojik ve felsefi buldum.
• S.19 Gurur hayatın tuzudur.
• S.264 Bundan başka Sholtz düşünmüştü ki Oblomov’un uykulu hayatına zeki, sevimli ,canlı ve biraz alaycı bir kız sokmakla karanlık birodaya bir lamba koymuş, içini aydınlatmış, ısıtmış, canlandırmış olacaktı. Halbuki Oblomov’un hayatına bir lamba değil, bir havai fişek sokmuştu.
• Oblomovluk günlük hayatımıza girmiş bir olgudur.

Ece; ( Thyke 4 )
Kitabı beğenerek okudum.
• Bence Oblomov kendi kaderini kabul eden, sakin yaşayan ve yaşama seyirci olan biri.
• O kadar ürkek ve gevşek büyütülmüş ki, dertlere, değişimlere karşı dayanıksız.
• Kendine özgü bir yaşamı var, s;556 zamanla buçeşit üzüntüler ve azaplar pek seyrekleşti ve yavaş yavaş kendi hayatının, bu düz ve geniş tabutun içine yattı, tıpkı kendi mezarını hazırlayan iski keşişler gibi...... hayatın rüzgarları dünyanın en küçük köşelerine kadar girmeseydi, burada hayatın hiçbir yıkıcı değişikliği olmadığı söylenebilirdi. Fakat malesef dağların temelini ve geniş gökleri sarsan bir yıldırım sesi, daha az gümbürtüyle, daha az şiddetli olmakla beraber bir farenin deliğinden de duyulur.

Serhan; ( Thyke 4 )
Ben Oblomov’u okurken Leman dergisindeki Bezgin Bekir karekterini anımsadım, çizerinin ondan esinlendiğini düşünüyorum. Bezgin Bekir’de onun gibi uyuşuk, onun hırkasıyla özdeşleşmesi gibi koltuğuyla özdeşleşmiş biri, ama durup durup öyle bir bilgece laf ediyor ki şaşıyorsunuz.
• Oblomov hayatında yapması gereken her şey için “inşallah, belki, herhalde, yarın yaparım, daha vakit var” diye düşünüyor.
• Masal geleneğinden geliyor. Her şey yavaş akıyor, kötüler olsa bile sonu iyi bitiyor. Çocukluğunda hareketleri hep kısıtlanıyor, büyükler her şeyi erteliyorlar, onu Sholtz’un ailesi gibi yönlendirmiyorlar.
• Köydeki çiftlik evinin balkonunun yıkılması anlatılarak metafor yapılmış. Bakım ve tamir isteyen balkon için tamir planları sürekli ertelenir ve bir gün balkon yıkılır. S:148 “Sen niye bana hatırlatmadın?, sen niçin gereken emirleri vermedin? , ya sen niçin tamir etmedin?. Herkes bir gün evvel balkonun bu kadar zaman nasıl dayandığına hayret ederken, bugün nasıl olup da çöktüğüne şaşıyordu. Bu cümleler bana Osmanlı İmp.’nun yıkılması sürecini hatırlattı. Aslında Oblomov’un da neden her şeyi ertelediğinin, başkalarından beklediğinin, bazı şeyleri bilse bile harekete geçememesinin özeti.
• Oblomov hayata seyirci kalmayı tercih etmiş, yüzyıllardar öyle bir gelenekten geliyor ama çocuğunun farklı bir anlayışı temsil eden Olga ve Sholtz tarafından yetiştirilmesi artık bu kaderin değişeceğinin sinyallerini veriyor. Burada da yazar rus halkının da yazgısının değişeceğini anlatmaya çalışmış ve nitekim bir süre sonra da devrim olmuş.
• Türk toplumu olarak bizler de Oblomov’a daha yakınız ve çocuk yetiştirme biçimimiz biraz Oblomov’lar yaratıyor.
• Hayat bir şiirdir, onu insanlar mahvediyor.

Yasemin Dora; ( Thyke 3 )
İlya İlyiç (Oblomov): Baş karakter; tembelliği ile nam salan Rus aristokrat. (Ancak ona salt tembel deyip işin içinden sıyrılmak sanırım en kolayı.) Bilinçli olarak pasifliği seçmiş aydın. Tutunamayan. Oğuz Atay’ın dayağı. Oblomovluğun çıkış noktası.
Stoltz: Oblomov’un en yakın arkadaşı. Yarı Alman yarı Rus. Avrupa’nın dinamizmini simgeleyen karakter.
Olga: Oblomov’u bilinçli uykusundan hayata döndürebilecek tek kişi. Oblomov’un aşkı.
Zahar: Oblomov’un tembel uşağı.

Oblomov çiftlik sahibi köklü bir ailenin tek oğlu olarak el bebek gül bebek büyütülmüş, çok iyi eğitim almıştır. Petersburg’da küçük bir memur olarak işe başlamış ancak kısa zaman zarfında işinden ayrılmıştır. Ailesi de vefat edince çiftliği kahyasına bırakmış ordan gelen ve her yıl gittikçe de azalan gelirle yatağından kalkmadan geçinmektedir. Tek dostu çocukluğu beraber geçmiş Stoltz’dur. Ancak o da sıksık iş gezisine çıkar. Stoltz yokluğunda Oblomov’a göz kulak olması için Olga ile tanıştırır.

Oblomov okuyan Thyke üyeleri tarafından Rus klasiği olamasına rağmen oldukça akıcı dille yazıldığı düşünülmüş, çevirisi de çok başarılı bulunmuş bir kitap. Okurda Oblomov’u kolundan tutup sarsma ihtiyacı hissettirmiş, belki de her insan gibi (yada yazara göre sadece doğulular gibi) “bu duyguyu ben de yaşamıştım” dedirtmiştir.
 

Kitaptan : Toplantı Notları: